Zaburzenia emocjonalne u dzieci i młodzieży

Cechą charakterystyczną zaburzeń emocjonalnych jest tak zwane wewnętrzne utrzymywanie  negatywnych emocji takich jak poczucie winy, wstyd, lęk czy smutek. Doprowadzić to może do objawów somatycznych, wycofania społecznego, samouszkodzeń czy myśli i zachowań samobójczych. Drażliwość, smutek, lęk czy nieśmiałość są normalnymi przeżyciami dzieci i nastolatków, które towarzyszą im w określonych etapach rozwojowych i sytuacjach społecznych. Do specjalisty należy zgłosić się, kiedy emocje te dominują w zachowaniu, przez co znacznie zakłócają rozwój dziecka. Im bardziej skumulowane sytuacje lub traumatyczne doświadczenia i mniej otrzymanego wsparcia, tym większe jest ryzyko nie poradzenia sobie z sytuacją.

Czynniki ryzyka:

Objawy zaburzeń emocjonalnych u dzieci i młodzieży

Sygnały niepokojące  i objawy zaburzeń emocjonalnych, które świadczą o wystąpieniu problemu to zaburzenia łaknienia, smutek,  zmęczenie, poczucie winy, negatywny obraz siebie, spadek aktywności, nieokreślony lęk, poczucie bezsensu życia, samookaleczanie i próby samobójcze. Do niespecyficznych objawów należą bóle głowy, brzucha, perfekcjonizm, zaburzenia snu, labilność emocjonalna, znudzenie, problemy szkolne, agresja, wrażliwość na odrzucenie i poczucie niezrozumienia, izolowanie się od otoczenia.

Wsparcie dziecka w sytuacjach stresowych polega na pomocy w rozwijaniu jego umiejętności konstruktywnego rozwiązywania problemów  i radzeniu sobie z reakcjami emocjonalnymi adekwatnie do sytuacji. Pomoc psychologa jest niezbędna w pracy nad poprawą jakości życia.

Zobacz też: